tag:blogger.com,1999:blog-32582111108525474642011-10-26T08:55:29.317-07:00मला आवडलेल्या कविताश्रीकृष्ण राऊतnoreply@blogger.comBlogger411100tag:blogger.com,1999:blog-3258211110852547464.post-80125230361654991762011-01-24T08:51:00.001-08:002011-01-27T07:29:27.228-08:00

अमरावतीला दि.९ जानेवारी २०११ च्या गझलोत्सवातील आनंदसोहळ्यातमा.नामदार सुशीलकुमारजी शिंदे,उर्जा मंत्री,भारत सरकार यांचे हस्तेजीवनगौरव पुरस्कार स्वीकारताना डॉ.श्रीकृष्ण राऊत... जीवनगौरव पुरस्कार स्वीकारल्यावर मनोगत व्यक्त करताना डॉ.श्रीकृष्ण राऊत... *श्रीकृष्ण राऊत* ॥ विशेषांक ॥ _______________________________________________ ॥ अंतरंग ॥ _______________________________________________

श्रीकृष्ण राऊतnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3258211110852547464.post-9956451943208892592011-01-16T07:30:00.001-08:002011-01-21T06:43:43.832-08:00

__________________________________________________

श्रीकृष्ण राऊतnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3258211110852547464.post-55416245115059149152011-01-16T07:29:00.001-08:002011-01-21T06:42:55.292-08:00

श्रीकृष्ण राऊतnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3258211110852547464.post-85103989154281383892010-10-12T07:11:00.001-07:002010-10-20T07:20:08.632-07:00

मुंबईच्या बांधण जनप्रतिष्ठान तर्फे मराठी गझल लेखनातील प्रदीर्घ आणि मौलिक योगदानाबद्दल दरवर्षी ज्येष्ठ मराठी गझलकाराला जीवन-गौरव पुरस्कार देण्यात येतो.यंदा हा पुरस्कार ख्यातनाम मराठी गझलकार डॉ.श्रीकृष्ण राऊत यांना जाहीर झाला आहे.९ जानेवारी २०११ ला अमरावती येथे होणा-या गझलोत्सवात हा प्रतिष्ठेचा पुरस्कार त्यांना प्रदान करण्यात येईल. मागील पस्तीस वर्षापासून डॉ.राऊत यांनी मराठीतील दर्जेदार

श्रीकृष्ण राऊतnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3258211110852547464.post-11388745214272612362010-08-24T08:25:00.001-07:002010-08-24T08:29:01.531-07:00

श्रीकृष्ण राऊतnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3258211110852547464.post-88540697535276097752010-08-24T08:23:00.000-07:002010-08-24T08:23:27.084-07:00

* जन्म : १९२६ *कौटुंबिक आणि पूर्वायुष्य : गंगाराम सुवेर् यांनी सापडलेल्या मुलाला वडिलांची माया आणि नारायण हे नाव दिले - वडील गिरणी कामगार - काही काळ स्वत:ही गिरणीत कामाला त्यामुळे श्रमिकांचे जग जवळून पाहिले- काही काळ शिपाई, प्राथमिक शिक्षक म्हणून नोकऱ्या * १९५६च्या सुमारास काव्यलेखनाला सुरुवात - युगांतर, नवयुग, मराठा या वर्तमानपत्रांतून कविता प्रसिद्ध * १९६२मध्ये 'ऐसा गा मी ब्रह्मा' हा

श्रीकृष्ण राऊतnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3258211110852547464.post-50640488535466026862010-08-24T08:20:00.000-07:002010-08-24T08:20:27.565-07:00

नारायण सुर्वे यांच्या निधनामुळे मराठी साहित्यातील सांस्कृतिक मिरासदारीविरोधातल्या लढाईत शीर्षस्थानी असलेला कवी , योद्धा हरपला आहे ... या भावना नोंदवल्या आहेत ज्येष्ठ कवी नामदेव ढसाळ यांनी . ................... सुर्वेसर गेल्यानंतरच्या बातम्या मी टीव्हीवर पाहात होतो . मान्यवर कवी - समीक्षकांनी त्यांच्याबद्दलचा लावलेला सूर मजेशीर होता . ते म्हणत होते , ' सुवेर् यांच्या निधनाने सूर्यास्त झाला .'

श्रीकृष्ण राऊतnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3258211110852547464.post-74236626273402552162010-08-24T08:19:00.000-07:002010-08-24T08:19:05.231-07:00

'ना घर होते, ना गणगोत, चालेन तेवढी पायाखालची जमीन होती...' अशा ओळींनी प्रारंभ होणारी नारायण सुर्वे यांची 'माझे विद्यापीठ' ही कविता म्हणजे जणू कव ीचे आत्मचरित्रच. विलक्षण गाजलेली ही कविता कशी रचली गेली... तिला कशी प्रसिद्धी मिळाली, हे खुद्द सुर्वे यांच्याच शब्दांत... ................ काही काही कविता विलक्षण रसायन जमून यावे, तशा चपखलपणे स्वत: व्यक्तित्त्व घेऊनच व्यक्त होतात. आशय शब्दांचे बोट

श्रीकृष्ण राऊतnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3258211110852547464.post-49081782805208232122010-08-24T08:17:00.000-07:002010-08-24T08:17:14.606-07:00

सुर्वेसरांच्या निधनाची दु:खद वार्ता कळली आणि आपण काहीतरी मोलाचं असं कायमसाठी हरवून बसलो आहोत, ही जाणीव झाली. कवी देखील माणसंच असतात आणि त्यांचेही पाय मातीचेच असतात हे खरंच. पण सुवेर्सरांसोबत जितक्या वेळी मी होते, जितका काळ त्यांच्यासोबत वावरले, सभासंमेलनात सहभागी झाले, तेव्हा प्रत्येक वेळी हे जाणवत गेलं की हा एक श्रेष्ठ कवी तर आहेच पण त्याआधीही एक 'माणूस' आहे-एक निखळ, निगवीर्, निरसल माणूस.

श्रीकृष्ण राऊतnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3258211110852547464.post-47376257358550265812010-08-24T08:15:00.000-07:002010-08-24T08:15:30.797-07:00

भुईबावडा घाटाच्या पायथ्याच्या वैभववाडी तालुक्यातील 'हेत' हे मुंबईत गिरणी कामगार असलेल्या गंगाराम सुवेर् यांचे मूळ गाव. गंगाराम सुवेर् यांनी नारायणाचा सांभाळ केला. गिरणी कामगार वडिलांच्या संस्कारात वाढलेल्या नारायण सुवेर्ंनी अनेक चळवळीत भाग घेऊन फड गाजवले. सुवेर्ंना या हेतच्या भूमीशी कृतज्ञ राहून इथली किंचित राजापुरी वळणाची मालवणी भाषा, या भागातील स्त्रियांचे अनुभवविश्व आपल्या कवितेतून उभे केले.

श्रीकृष्ण राऊतnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3258211110852547464.post-8932841573323046222010-08-24T08:14:00.000-07:002010-08-24T08:14:07.958-07:00

नारायण सुर्वे यांच्या निधनामुळे साठोत्तरी मराठी कवितेतील एक धगधगते पर्व अस्तास गेले आहे. चार दशकांहून अधिक काळ त्यांच्याशी ऋ णानुबंध असलेले ज्येष्ठ कवी ना. धों. महानोर यांनी जागवलेल्या या आठवणी... ................. मराठी नवकवितेच्या काळात नारायण सुवेर् यांच्या कवितेने मराठी रसिकांना चांगल्या अर्थाने हादरा दिला. अमर शेख यांच्या डफावर नारायण सुवेर्ंचीही कविता मी विद्याथीर् असताना शेंदुणीर्त ऐकली

श्रीकृष्ण राऊतnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3258211110852547464.post-84991766300486697212010-08-24T08:12:00.001-07:002010-08-24T08:12:48.137-07:00

उस्मान अली, शीगवाला, दाऊदचाचा, याकूब नालबंदवाला, पोर्टर, पोराला घेऊन शाळेत आलेली वेश्या, बेरात्री रस्त्यावर पोस्टर्स डकवत फिरणारी पोरं, बिगारी नाक्यावरचे हमाल, बॉबिनीला तार जोडणारा कामगार... हे सगळे कोण आहेत? रस्त्यावरच्या ह्या 'टिनपाट' समजल्या जाणाऱ्या माणसांना मराठी साहित्यात कोणी आणलं आणि पुस्तकांतल्या ओळीत सन्मानाने बसवलं? हा प्रश्ान् कधीकाळी मराठी सारस्वत जगताला पडलाच असणार. पण आपल्या

श्रीकृष्ण राऊतnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3258211110852547464.post-22584318827907406532010-08-24T08:11:00.000-07:002010-08-24T08:11:24.657-07:00

'कामगार आहे मी तळपती तलवार आहे, सारस्वतांनो, थोडासा गुन्हा करणार आहे' नारायण सुर्वे यांनी आपल्या पहिल्याच 'ऐसा गा मी ब्रह्मा' या कविता संग्रहाच्या पहिल्याच 'चार शब्द' या कवितेत आपले गोत्र आणि कवितेचे सूत्रही जगासमोर आणले आणि पुढच्या पाच-सहा दशकात सुवेर्ंचे जे साहित्य प्रकाशित होत राहिले, त्यात याच तळपत्या तलवारीची धार सतत झळाळत राहिली. अनाथ म्हणूनच जन्माला आलेल्या सुवेर्ंनी आयुष्याचे अनेक

श्रीकृष्ण राऊतnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3258211110852547464.post-69085835659846264032010-08-24T08:09:00.001-07:002010-08-24T08:09:28.358-07:00

नारायण सुर्वे यांनी ज्या गिरणगावाची वेदना मांडली ते गिरणगावही आता बदलले. तेथील मिल गेल्या मॉल आले... अखेर या सा-या बदलत्या गिरणगावाला रामराम करून स ुर्वे नेरळमुक्कामी गेले. एका कवीच्या स्थलांतरानंतर त्यांनी मांडलेले हे विचार... मध्य रेल्वेच्या नेरळ स्टेशन इथे एका पुस्तक प्रकाशन कार्यक्रमाला आल्यानंतर पद्ममश्री कविवर्य नारायण सुर्वे या परिसराच्या प्रेमात पडले. चार वर्षांपूर्वी केलेला विचार १६

श्रीकृष्ण राऊतnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3258211110852547464.post-5509379587082313542010-08-24T08:08:00.001-07:002010-08-24T08:08:18.420-07:00

कविवर्य नारायण सुर्वे यांची ' माझे विद्यापीठ ' ही कविता म्हणजे त्यांचे आत्मचरित्रच. त्यांच्या या शब्दाशब्द ातून ती वेदना सारखी ठसठसत राहते, कामगार नावाची गोष्ट सांगत राहते. त्यांची ही आणि आणखी काही कविता.... माझे विद्यापीठ ना घर होते , ना गणगोत , चालेन तेवढी पायाखालची जमीन होती दुकानांचे आडोसे होते , मोफत नगरपालिकेची फुटपाथ खुलीच होती. अशा देण्यात आलेल्या उठवळ आयुष्याची ऊठबस करता करता....

श्रीकृष्ण राऊतnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3258211110852547464.post-44461900796585417032010-08-24T08:06:00.001-07:002010-08-24T08:06:29.525-07:00

दूर कुठेतरी आगगाडीची खटखट... समोरच्या बंद दाराच्या गिरणीच्या ' भोंग्याची भूपाळी ' सुरू होत आहे... फटाटू पाहणा-या अंधारात लपत छपत कुणी महिला दबकत्या पावलांनी येते आणि कुणी बघत तर नाही ना , याची खात्री करून घेत आपल्या पदराखालचं दुपट्यात गुंडाळलेलं पोर गिरणीसमोरच्या त्या पदपथावर ठेवते... पदराची ऊब हरपून पहाटवारा चाटून गेलेला तो तान्हा जीव ट्यँहा... ट्यँहा करू लागतो... त्या दुर्दैवी मातेचं मागे

श्रीकृष्ण राऊतnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3258211110852547464.post-57375322928936663232010-08-24T08:04:00.000-07:002010-08-24T08:04:59.848-07:00

कवितेऐवजी रद्दी विकली असती तर बरे झाले असते निदान देणक-यांचे तगादे तरी चुकविता आले असते असे झाले नाही ; आम्ही शब्दांतच इतके नादावलो ; बहकलो असे झाले नसते तर कदाचित इमलेही बांधले असते गेली जवळपास पाच दशके शब्दांतच नादावलेल्या नारायण सुर्वे नावाच्या या सिंगल फसली फाटक्या इसमाविषयी लिहिण्याची ही पहिलीच वेळ नाही. पण त्यामुळेच ते लिहिणे अधिकाधिक कठीण होत चाललं आहे. कारण सुर्वे हे नाव आता मराठी

श्रीकृष्ण राऊतnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3258211110852547464.post-77585843482873972712010-03-28T08:48:00.001-07:002010-03-28T09:10:48.517-07:00

श्रीकृष्ण राऊतnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3258211110852547464.post-85861054953060388662010-03-28T08:41:00.001-07:002010-03-28T09:11:37.698-07:00

श्रीकृष्ण राऊतnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3258211110852547464.post-21667035775492928942010-03-28T08:39:00.001-07:002010-03-28T09:12:08.492-07:00

श्रीकृष्ण राऊतnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3258211110852547464.post-58084416430671710472010-03-17T08:39:00.000-07:002010-03-17T08:47:41.788-07:00

.. देणा-याने देत जावे ;  घेणा-याने घेत जावे ;  घेता घेता एक दिवस  देणा-याचे हात घ्यावे!  .....................................  ... आहे दु:ख तेच फार ;  माझ्या मना कर विचार ;  कर विचार ; हस रगड ;  माझ्या मना बन दगड!  ......................................  ... आत्माही तोच तो ;  हत्याही तीच ती!  कारण जीवनही तेच ते!  आणि मरणही तेच ते!  .....................................  . .. जिकडे

श्रीकृष्ण राऊतnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3258211110852547464.post-79508280848556939502010-03-17T08:26:00.000-07:002010-03-17T08:40:28.662-07:00

१९७६ साली करंदीकरांनी एस.आय.ई.एस. कॉलेजमधून स्वेच्छानिवृत्ती घेतली. यांचे दोन विद्याथीर् एस.आय.ई.एस.मधेच यांचे सहकारी प्राध्यापक होते. १०+२+३ अशी नवी शैक्षणिक पद्धत सुरू झाल्यावर कॉलेजमधील इंग्रजीचे दोन प्राध्यापक कमी करायला लागणार होते. हे दोन तरुण प्राध्यापक सगळ्यांत ज्युनिअर असल्यामुळे त्यांच्या नोकऱ्या जाणार होत्या. या प्राध्यापकांची पंचविशी उलटलेली; त्यामुळे दुसऱ्या नोकऱ्या मिळणे कठीण.

श्रीकृष्ण राऊतnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3258211110852547464.post-128222898567237492010-03-17T08:21:00.000-07:002010-03-17T08:21:09.049-07:00

गेले महिनाभर विंदा आजारी होते. मध्यंतरी हॉस्पिटलमधून ते परत आले तेव्हा त्यांना भेटायला गेले होते. त्यावेळी, पुण्याच्या साहित्य संमेलनात कोणती कविता वाचणार, असे विचारताच, त्यांनी 'यंत्रावतार' असे सांगितले. विंदा कविता वाचायला लागले की, त्यांच्यात काही तरी संचारायचे. त्यांना वेगळेच बळ यायचे. त्या कविता ऐकताना अपार आनंद व्हायचा.  विंदांनी अतिशय कष्टाचे आयुष्य काढले. ते आयुष्य इमानाने जगले.

श्रीकृष्ण राऊतnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3258211110852547464.post-43669172984860766592010-03-17T08:19:00.000-07:002010-03-17T08:19:54.940-07:00

माधव ज्युलिअन हे करंदीकरचे गुरू. सुरुवातीच्या काळात करंदीकरच्या कवितांवर माधव ज्युलिअनांचा प्रभाव होता. 'मृद्गंध'मध्ये तो जाणवतो. ज्युलिअन हे करंदीकरचं पूजास्थान होतं. खरं तर कुणाची पूजा करणं, हा करंदीकरचा स्वभाव नव्हता. पण ज्युलिअन यांच्याबद्दल त्यांना नितांत आदर होता.  करंदीकरची कोणती इच्छा अपुरी राहिली असेल, असं मला वाटलं नाही. त्याला जे लेखन करायचं होतं, ते त्याच्या पद्धतीनं त्यानं केलं.

श्रीकृष्ण राऊतnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3258211110852547464.post-13235478980248416522010-03-17T08:18:00.000-07:002010-03-17T08:18:06.008-07:00

विंदांची कविता ही 'रोमॅटीसिझम'चा एक भाग होती. अर्थात, हा 'रोमॅटीसिझम' म्हणजे केवळ प्रेमभावना नव्हे. घटनांचे, सामाजिक पद्धतीचे दर्शन घडवणारा तो रोमँटीसिझम होता. त्याला विंदाचा असा एक वेगळा स्पर्श झालेला होता. त्याचे मुळ माधव ज्युलियनांपासून आलेल्या 'रोमँटीसिझम'मध्ये होते. अर्थात, ज्या ज्या लोकांवर पाश्चात्य साहित्याचा प्रभाव पडला आहे, त्यापैकी विंदा एक होते. दि. पु. चित्रेंची कविता त्या

श्रीकृष्ण राऊतnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3258211110852547464.post-12929125793326653042010-03-17T08:15:00.000-07:002010-03-17T08:48:53.011-07:00

कविता -  स्वेदगंगा (१९४९), मृद्गंध (१९५४), धृपद (१९५९), जातक (१९६८), विरूपिका (१९८१), अष्टदर्शने (२००३)  संपादित काव्यसंग्रह -  संहिता (१९७५): संपादक- मंगेश पाडगावकर, आदिमाया (१९९०) : संपादक- डॉ. विजया राजाध्यक्ष बालकविता -  राणीची बाग (१९६१), एकदा काय झाले (१९६१), एटू लोकांचा देश (१९६३), सशाचे कान (१९६३), परी ग परी (१९६५), अजबखाना (१९७४), सर्कसवाला (१९७५), पिशीमावशी आणि तिची भुतावळ (

श्रीकृष्ण राऊतnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3258211110852547464.post-4067399266051929942010-03-17T08:12:00.001-07:002010-03-17T08:43:30.210-07:00

सोव्हिएट लॅण्ड नेहरू लिटररी पुरस्कार (१९७०)  कुमारन् आसन् पुरस्कार (१९७०)  महाराष्ट्र साहित्य परिषद पुरस्कार (१९८५)  कवी कुसुमाग्रज पुरस्कार (१९८७)  कबीर सन्मान (१९९१)  कोणार्क पुरस्कार (१९९३)  जनस्थान पुरस्कार (१९९३)  टिळक महाराष्ट्र विद्यापीठाची डी. लिट्. (१९९४)  साहित्य अकादमी महत्तम सदस्यता (१९९६)  महाराष्ट्र फाउंडेशन गौरव पुरस्कार (१९९७)  भारतीय भाषा परिषद सह्यादी

श्रीकृष्ण राऊतnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3258211110852547464.post-4364564762068053522009-12-29T08:15:00.000-08:002009-12-29T08:24:49.472-08:00

‘चित्रलिपी’ एकाच वेळी राजकीय, सामाजिक, सांस्कृतिक आणि आध्यात्मिक  जीवनावरचं खालच्या पट्टीतला सूर लावणारं समूहगीत आहे. डहाक्यांच्या  सामाजिक पिंडाशी आणि त्यांच्या देवदत्त प्रवृत्तीशी ही रचना मेळ खाणारी आहे.  डहाक्यांचा गेल्या चाळीसेक वर्षाचा वाङ्मयीन प्रवास तल्लख बुद्धीने सुरू आहेच,  पण त्याचा सूरही शांत आहे. डहाक्यांच्या बाबतीत हे नोंदवण्यासारखं आहे. वसंत आबाजी डहाके यांच्या ‘चित्रलिपी’ या

श्रीकृष्ण राऊतnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3258211110852547464.post-28819140757925209882009-12-29T08:08:00.001-08:002009-12-29T08:30:04.615-08:00

एका अर्थाने वसंत आबाजी डहाके पुराणपुरुषच तर  आहेत. सरलेल्या विसाव्या शतकाचा वेध घेणारे.  ‘योगभ्रष्ट’, ‘शुभवर्तमान’, ‘शुन:शेप’ आणि आता पुरस्कार  मिळालेला ‘चित्रलिपी..’ या कवितासंग्रहांत त्यांनी  सरलेल्या शतकांतील घटनांचाच वेध घेतलेला आहे. काळाचे घाव पचवून, नंतर रिचवून, जो आपल्या  कलाकृतीतून त्या काळाचंच रूप त्यातल्या जमेच्या  आणि उणिवेच्या बाजूंसकट ठळकपणे अधोरेखित करतो,  तो खरा कलावंत. कारण केवळ

श्रीकृष्ण राऊतnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3258211110852547464.post-7203816224188136942009-12-29T07:47:00.000-08:002009-12-29T08:45:36.765-08:00

वसंत आबाजी डहाकेंना काही वर्षांपूर्वी वासंती गाडगीळ  स्मृती पुरस्कार मिळाला होता तेव्हा ते म्हणाले होते,  अनेक पुरस्कार समित्यांवर काम करता करता  आपल्यासाठीही एखादा पुरस्कार असेल  हे मी विसरूनच गेलो होतो.  कधीही जाहीरपणे कुणाविषयी नाराजी व्यक्त न करणा-या  डहाकेसरांच्या मनातली सल अशी अवचित बाहेर आली  होती. त्यांना मिळालेला तो पुरस्कार मुळीच छोटा  नव्हता. त्यानंतर त्यांच्या 'मराठी साहित्य :

श्रीकृष्ण राऊतnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3258211110852547464.post-1829094207153311212009-12-27T08:53:00.000-08:002009-12-29T08:42:39.191-08:00

__________________________________________ वसंत आबाजी डहाके यांच्या ‘चित्रलिपी’ या कवितासंग्रहाला  साहित्य अकादमीचा पुरस्कार घोषित झाला.त्याबद्दल  डहाके सरांचे मन:पूर्वक अभिनंदन. या निमित्ताने सरांवरील दोन लेख आणि  सरांची एक कविता येथे देत आहोत. ________________________________________________ अनुबंध-युगमानसाचा कवी : प्रा. वसंत डहाके कवितेच्या क्षेत्रात नव्या पाऊलखुणा उमटविण्यात डहाके

श्रीकृष्ण राऊतnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3258211110852547464.post-3720931976146361942009-03-02T09:19:00.000-08:002009-03-02T09:36:17.900-08:00

प्रिय,आपण धावत असतो सवयीने,आणि जगत असतो अंदाजाने.चालता चालता थकतोनि अनेकदा परत फिरतो;पण, रेटा एवढा जोराचा कीपुन्हा फिरून धावत सुटतो.शिल्लक काही इंधन नसते तरी चालण्याचे बंधन असतेम्हणून आपण राहतो चालतम्हणून आपण राहतो जगतपण, काहीतरी घडते असे कीपूर्वीची स्वप्नंही मग नाहीत पडतपडली तरी आपण ढुंकूनही नाही बघतरोजचे रणांगणच असे असतेकी तिथेच सारे गुंतणे होतेमग हरवून बसतो आपण आपला आवाजहिंदोळणा-या समुद्राची

श्रीकृष्ण राऊतnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3258211110852547464.post-33713102013403332792009-02-22T18:01:00.000-08:002009-02-22T18:23:41.651-08:00

१.माणसे रोजगारासाठी बाहेर पडल्यावरदिवस मोहल्ल्यातल्या बायाबापड्यांचा,गुलगुले विकल्यानंतरच्याजब्बारच्या टोपलीसारखा.मन भकास: लोडशेडिंग वेळेतल्या पिठगिरणीसारखे.२.गरजाच्या चाकांनी धावणारे आयुष्य;वाटा आव्हानांच्या नागमोडी;विसावत नाही पळभरासाठीलाकूड अपेक्षांचे भेदणारी कर्वत.उजाडताच डोक्यांवर प्रश्नांचा पर्वत:आदळाताहेत कोणत्या प्रदेशात ग्लोबली लाटा?गेल्या नाहीत मोहल्ल्याला खेटूनबिगबाजाराच्या चकाचौंद

श्रीकृष्ण राऊतnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3258211110852547464.post-76718421997112447132009-01-15T08:46:00.000-08:002009-01-15T08:53:24.413-08:00

धु-यावर तुरे गवताचे; बैल ओढतातआवताचे.तान्ह्या गाईलाहिरवं गवत;शेजारी भाकडजळते सवत.हिरव्या गवताचाहिरवा वास;घालावा वाटतोतोंडात घास.-इंद्रजित भालेराव  एकनाथनगर,  परभणी  431401

श्रीकृष्ण राऊतnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3258211110852547464.post-10502362334580605492009-01-07T04:49:00.000-08:002009-01-07T04:54:10.551-08:00

श्रीकृष्ण राऊतnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3258211110852547464.post-68286303699781568992008-09-25T22:46:00.000-07:002008-09-30T05:31:48.701-07:00

सोसण्याचा सूर करतो तो खरा असतो कवी;देखणे जो दु:ख करतो तो खरा असतो कवी.मौन ज्याचे बोलके अन् बोलताना मौन तो;जो मुक्याचा शब्द होतो तो खरा असतो कवी.क्रौंच मरतो,पाहताना जो स्वत: घायाळतो;वेदनेचे वेद करतो तो खरा असतो कवी.सत्य ज्याच्या जीवनाचे सार अन् आधारही;शीव,सौंदर्यास जाणे तो खरा असतो कवी. दंभ ज्याला साहवेना,बंड जो करतो सदा-ज्ञानराया वा तुक्यासम;तो खरा असतो कवी.जीव पायी अंथरोनी नम्रता सांभाळतो,

श्रीकृष्ण राऊतnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3258211110852547464.post-33449862045403472672008-05-16T09:09:00.000-07:002008-05-16T09:12:56.117-07:00

कोवळ्या गोर्‍या अंगावरफोकाने हिरवे वळ उमटवीतपोराला शाळेत नेणार्‍या बापानेआज काठीच्या आधारानेवार्धक्याचा तोल सांभाळीतसामानाबरोबर आणली दारूकामावरून थकून भागून आलेल्यात्याच पोरासाठी,तेव्हा मला वाटला तो अपराधीजगण्यासाठीत्याच्यातल्याच बापाला ठार मारणारा.- दिनेश गावंडे ९३७२४५११५४

श्रीकृष्ण राऊतnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3258211110852547464.post-88517488030424380522008-04-04T04:35:00.000-07:002008-04-04T05:01:52.752-07:00

भिंतीत खिळे ठोकतानामाती प्रतिकार करीत नाहीकॉंक्रिटसारखा;उलट ती क्षमा करून टाकते तुम्हालाख्रिस्तासारखी.सारवताना सुगंधही देते फुलासारखी.तुम्ही अडकवा खिळ्याला ओझेएका विशिष्ट मर्यादेपर्यंत.पण अति होताती खिळ्याला खिळखिळ करूनउखडून फेकते ओझ्यासकटहा मातीचा स्वभाव आहे.- दिनेश गावंडे९३७२४५११५४ (कविता-रती/जुलै-ऑगस्ट २००७)

श्रीकृष्ण राऊतnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3258211110852547464.post-64795351349604808442008-03-27T05:39:00.000-07:002008-12-09T00:33:05.519-08:00

(१७ जुलै १९३१ - २६ मार्च २००८)बाबूराव बागूल यांच्या तीन कविता१.तुला व्हावेच लागेल दुसरे आंबेडकर मनू मानी ज्यांना महाअरी तिथे तुझा जन्म झाला असेल तरतुला व्हावेच लागेल ‘ आंबेडकर ’युगांतरकारी ‘ आंबेडकर ’!क्रांतिकारी ‘ आंबेडकर ’!मनूचा मर्मांतक वैरी ‘ आंबेडकर ’!दुसरा पर्यायच नाहीतुला व्हावेच लागेल ‘ आंबेडकर ’!‘ आंबेडकर ’ एवढा मोठा नाहीस झालातरी लहानगा का होईनाआंबेडकरच व्हावे लागेल तुलातुझ्या बापावरी

श्रीकृष्ण राऊतnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3258211110852547464.post-68077095677521617232008-03-23T08:41:00.000-07:002011-07-28T07:25:08.906-07:00

तू विश्वसुंदरी झाल्याच्या बातमीने झळकले होते प्रत्येक वृत्तपत्राचे पान तेव्हा माझीही फुगली होती छाती आणि उंचावली होती मान. तुझ्या आदर्शाविषयी ऐकून तर फार बरे वाटले होते. पण ओठांची लिपस्टिक सांभाळत तू केलीस भाषा इथली गरीबी नष्ट करण्याची तेव्हा थोडे खटकलेही होते. आणि मंचावरून तोकड्या कपड्यात ठुमकत कमरेला झोके देत चालताना पाहून मला आठवली होती सांजच्याला जळणासाठी डोक्यावर काटेरी मोळी घेऊन कामावरून

श्रीकृष्ण राऊतnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3258211110852547464.post-10367787533929753732008-03-08T07:56:00.000-08:002008-12-09T00:33:05.699-08:00

रेखाचित्र : श्रीधर अंभोरेखून, बलात्कार हुंडाबळीच्यासायबर युगातील अत्याचारग्रस्तनिरागस मुलींनाशुभेच्छा स्त्रीमुक्ती दिनाच्या -* आज आठ मार्चला तुम्हीहीकदाचित स्त्रीमुक्तीच्या गप्पा मारल्या असत्या...पोट भरलेल्या स्त्रियांसमोरकेला असता उपदेशआकाश कवेत घेण्याचा,स्वत:च्या पायावर विश्व उभारण्याचा,घराघरात सुरक्षित असणार्‍या आया- बहिणींनीवाजविल्या असत्या टाळ्याआणि कुजबुजल्या असत्या आप-आपसात ...बघा...

श्रीकृष्ण राऊतnoreply@blogger.com0